Mapa sceny
Nauczyciele, prowadzący, organizatorzy
Kraków
Agata Romankiewicz
Szczegóły →
Wrocław
Agnieszka Rybak
Szczegóły →
Gdańsk / Trójmiasto
Aleksandra Rud
Szczegóły →Lublin
Alesia Seraya
Szczegóły →
Warszawa
Andrzej Woźniak
Szczegóły →
Warszawa
Angelika Mizińska
Szczegóły →
Olsztyn
Becia Kulgajuk
Szczegóły →
Kraków
Damian Oterman
Szczegóły →
Kraków
Dawid Swoboda
Szczegóły →
Wrocław
Dorota Kamecka
Szczegóły →
Kraków
Edward Rey
Szczegóły →
Katowice
Ewelina Cieśla
Szczegóły →Warszawa
Filip Wencki
Szczegóły →Kraków
Gosia Żurawska
Szczegóły →Warszawa
Hanna Jurczak
Szczegóły →
Kraków
Iwona Olszowska
Szczegóły →Warszawa
Iza Maksymowicz
Szczegóły →Kraków
Jagoda Kiczyńska
Szczegóły →
Kraków
Karol Swoboda
Szczegóły →Warszawa
Klara Łucznik
Szczegóły →Toruń
Krzysiek Skibicki
Szczegóły →
Kraków
Łukasz Siemieniec
Szczegóły →Katowice
Marcin Jóźwik
Szczegóły →Warszawa
Marta Jakimicha
Szczegóły →Poznań
Marta Milewska
Szczegóły →Warszawa
Michał Czarnecki
Szczegóły →
Warszawa
Michał Ratajski
Szczegóły →Toruń
Monika Kochowicz
Szczegóły →Warszawa
Natalia Charitonow
Szczegóły →
Kraków
Paweł Konior
Szczegóły →
Poznań
Paweł Kubiak
Szczegóły →
Kraków
Paweł Śliz
Szczegóły →Kraków
Sebastian Flegiel
Szczegóły →
Szczecin
Sebastian Zemankiewicz
Szczegóły →
Warszawa
Tomasz Domański
Szczegóły →Warszawa
Zuzanna Bukowski
Szczegóły →improwizacjakontaktowa.pl
Zgłoś poprawkęPływasz w grawitacji od dnia narodzin. Każda komórka wie, gdzie jest dół. Łatwo o tym zapomnieć. Twoja masa i masa Ziemi wołają do siebie.
— Steve Paxton, GravityWydarzenia
Czerwiec 2026
Lipiec 2026
Wrzesień 2026
Cyklicznie i sezonowo
O CI
Czym jest
Improwizacja kontaktowa (CI) to taniec wokół wspólnego punktu dotyku. Dwoje ludzi oddaje sobie ciężar, toczy się, podpiera i pada — odpowiadając na siebie nawzajem, bez ustalonych kroków.
Zamiast prowadzenia liczy się słuchanie ciałem: śledzisz, gdzie spotykają się wasze ciężary, i odpowiadasz na to, co przychodzi. Tańczyć można we dwoje, w grupie albo solo.
- Punkt kontaktu. Taniec toczy się tam, gdzie stykają się ciała — i ten punkt nieustannie wędruje.
- Dzielenie ciężaru. Uczysz się dawać i przyjmować wagę, zamiast dźwigać partnera.
- Odruchy i padanie. Dezorientacja, toczenie i miękkie lądowanie są częścią formy, nie błędem.
- Ciągła zgoda. W każdej chwili możesz zmienić intensywność, zrobić pauzę albo wyjść z tańca.
Nie ma jednej, oficjalnej definicji CI. W odróżnieniu od większości tego, co nas dziś otacza, to praktyka bez centrum — wiele głosów, podejść i opinii. I dobrze, że tak jest.
Przed pierwszym dżemem
Dżem to otwarte, nieformalne spotkanie taneczne — bez lekcji, prowadzącego i ustalonych kroków. Ludzie przychodzą, żeby po prostu tańczyć improwizację kontaktową: wchodzisz w tańce i wychodzisz z nich, kiedy chcesz, solo, w parach lub w grupie.
- Przyjdź trzeźwo i wypoczęty. CI opiera się na uważności — używki i zmęczenie zaburzają słuchanie, a od niego wszystko się tu zaczyna.
- Wygodne ubranie i woda. Długie rękawy i nogawki ułatwiają ślizg; tańczy się boso lub w skarpetkach. Weź dodatkową warstwę.
- Zgoda jest ciągła. „Tak” na jeden moment nie znaczy „tak” na następny — zawsze możesz zmienić intensywność, zrobić pauzę albo zakończyć taniec.
- Obserwacja to też udział. Siedzenie z boku i patrzenie jest pełnoprawnym sposobem bycia na dżemie, nie przerwą.
- Zacznij od małego. Zajęcia dla początkujących plus prowadzony dżem nauczą Cię więcej niż od razu duży, otwarty dżem.
Najlepszy pierwszy krok to zajęcia dla początkujących plus prowadzony dżem.
O CI · głębiej
Korzenie
CI nie ma jednego twórcy ani podręcznika. Zaczęła się od eksperymentu Steve'a Paxtona w 1972 roku i od pół wieku przechodzi z ciała do ciała. Poniżej oś czasu i nagrania źródłowe — zobacz i usłysz, skąd się wzięła.
- 1972
Magnesium
Steve Paxton tworzy w Oberlin College dwudziestominutową etiudę dla dwunastu tancerzy na matach gimnastycznych — skoki, zderzenia, padanie i chwytanie. Tu zaczyna się to, co później nazwą kontaktem.
- czerwiec 1972
Pierwsze „Contact Improvisation”
W John Weber Gallery w Nowym Jorku Paxton z grupą tancerzy pokazuje praktykę pod nazwą, która zostaje do dziś.
- 1973
Trasa „You Come, We'll Show You What We Do”
Paxton, Nancy Stark Smith, Nita Little i Curt Siddall wiozą formę na zachodnie wybrzeże — warsztaty i wspólne dżemy zamiast zamkniętej choreografii.
- 1975
Contact Quarterly
Nancy Stark Smith i Lisa Nelson zakładają pismo, które przez dekady zbiera głos, pamięć i teksty tej praktyki.
- Small Dance
„The Stand”
Paxton sprowadza taniec do podstawy: nieruchome stanie i nasłuchiwanie mikroruchów, którymi ciało nieustannie pilnuje równowagi. Punkt wyjścia niemal każdej lekcji.
- 2008
Material for the Spine
Paxton publikuje obszerne studium ruchu kręgosłupa i ciężaru — cyfrową mapę tego, co dzieje się pod powierzchnią tańca.
- 2024
Steve Paxton (1939–2024)
Twórca odchodzi, a praktyka zostaje — od pół wieku bez jednego właściciela, niesiona przez kolejne ciała, sceny i dżemy.
Zobacz i posłuchaj
Źródła i więcej